Να κρατήσουμε απάτητο το φαράγγι του Σελινούντα

THE BEST RIVER IN GREECE….

Η περιπέτεια των γερμανών καγιάκερ έκανε ευρύτερα γνωστό ένα από τα πιο ξεχωριστά στοιχεία της Αιγιάλειας: το απάτητο φαράγγι του Σελινούντα!

Συνάντησα την ομάδα των έξι γερμανών καγιάκερ λίγο πριν αρχίσει η περιπέτεια τους. «Έπεσα» πάνω τους αναζητώντας κάποιους ερευνητές από το ΕΛΚΕΘΕ που την ίδια μέρα είχαν έρθει στο Σελινούντα. Ρωτώντας τους, έμαθα πράγματα που με γέμισαν χαρά, διότι επιβεβαίωσαν εκείνα για τα οποία μιλούσαμε εδώ και χρόνια. Άκουσα κατά λέξη: «λένε ότι είναι το καλύτερο ποτάμι στην Ελλάδα» (υποθέτω, εννοούσαν για καγιάκ…).

Οι ίδιοι έρχονταν για πρώτη φορά, όμως ήσαν ενημερωμένοι. Μου έδειξαν τον ευρωπαϊκό Οδηγό για τα κορυφαία ποτάμια για καγιάκ. Για την Ελλάδα, το βιβλίο περιείχε λίγα διαλεχτά μέρη: Σελινούντας, Λούσιος και Ερύμανθος στην Πελοπόννησο, Κρικελοπόταμος στη Στερεά, Βοϊδομάτης στην Ήπειρο και 2-3 ακόμη. Το κεφάλαιο για το Σελινούντα ξεκινούσε διθυραμβικά: «ένα απρόσμενο διαμάντι στη Βόρεια Πελοπόννησο…» και συνοδευόταν από μια εντυπωσιακή φωτογραφία με καγιάκ στο μέσο του φαραγγιού.

Το ίδιο βράδυ έψαξα από περιέργεια στο διαδίκτυο. Διαπίστωσα ότι το φαράγγι του Σελινούντα είναι δημοφιλές και στους έλληνες καγιάκερ. Μάλιστα, στην ιστοσελίδα «καγιακολόγιο» υπάρχει ωραία εκτενής αφήγηση διάσχισης του φαραγγιού, με πολλές φωτογραφίες. Ξεκινά με πανηγυρικά λόγια («το γνωστό κρυφό διαμάντι της Πελοποννήσου») και τελειώνει με πανηγυρικό …. γεύμα στο Πυργάκι (βλ. http://kayakologio.blogspot.gr/2010/03/27.html).

Για να διασχίσουν το φαράγγι, οι καγιάκερ κατεβαίνουν στο ύψος των Πετσάκων ή της Μακελλαριάς. Κατόπιν εισέρχονται σε ένα από τα πιο παρθένα και απόρθητα μέρη της Πελοποννήσου (για να μην πω της Ελλάδας). Επί 10 χιλιόμετρα δεν υπάρχει καμία επαφή με τον έξω κόσμο. Υπάρχει μόνο η είσοδος στο ύψος των Πετσάκων και η έξοδος στο ύψος της Παλιάς Κουνινάς (συν μια μικρή δύσκολη πρόσβαση, στο μέσο περίπου της διαδρομής, από τη μεριά της Ρακίτας –από όπου «ανασύρθηκαν» οι δύο καγιάκερ που είχαν εγκαταλείψει). Αυτή η αίσθηση της περιπέτειας, σε συνδυασμό με τα ωραία νερά και το ανεπανάληπτο τοπίο, κάνουν το ποτάμι μοναδικό. Τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν το νερό είναι λίγο, η ίδια διαδρομή είναι δημοφιλής και για διάσχιση με τα πόδια (το λεγόμενο river trekking).

Οι διασχίσεις με καγιάκ γίνονται συνήθως την άνοιξη όταν υπάρχουν αρκετό νερό και καλές καιρικές συνθήκες. Το εγχείρημα των νεαρών γερμανών μέσα στο καταχείμωνο ήταν σίγουρα παράτολμο, διότι μέσα στο απάτητο φαράγγι και με φουσκωμένα νερά, ακόμη κι ένα συνηθισμένο συμβάν (όπως η ανατροπή ενός καγιάκ ή η εγκατάλειψη ενός από τους συμμετέχοντες) γίνεται περιπέτεια. [Πάντως, ας σημειώσουμε ότι δεν επρόκειτο για αδαείς «τουρίστες». Ήσαν καλά γυμνασμένοι και εξοπλισμένοι και πήραν τις σωστές αποφάσεις στις κρίσιμες στιγμές].

Εδώ και χρόνια λέγαμε ότι, αν διατηρήσουμε τον «απόρθητο» χαρακτήρα του φαραγγιού του Σελινούντα, στο μέλλον χιλιάδες άνθρωποι θα περιμένουν στην ουρά για να βιώσουν τη μοναδική εμπειρία της διάσχισής του. Όσο περνούν τα χρόνια, η επαφή με την αληθινά παρθένα φύση γίνεται ολοένα και πιο περιζήτητη. Και «παρθένα» φύση δεν είναι μόνο η ομορφιά του τοπίου αλλά κυρίως η απουσία ανθρώπινων επεμβάσεων όπως δρόμοι, μονοπάτια, γεφύρια, φράγματα, αναβαθμοί, καλώδια, σωλήνες κ.λπ. Τέτοια απείραχτα κομμάτια είναι πλέον πολύ σπάνια. Το φαράγγι του Σελινούντα (το οποίο, φυσικά, αποτελεί και προστατευόμενη περιοχή του δικτύου Natura-2000) αποτελεί ένα από τα τελευταία παραδείγματα.

Πρέπει λοιπόν να διατηρήσουμε το φαράγγι του Σελινούντα όπως είναι, μακριά από κάθε επέμβαση. Αυτό αναζητούν εκατομμύρια άνθρωποι στην Ευρώπη, για τους οποίους η περιπέτεια και οι δυσκολίες της απομάκρυνσης για λίγο από τον πολιτισμό δεν αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα αλλά είναι το ζητούμενο. Αν συνυπολογίσουμε ότι αυτό το μοναδικό μέρος (10 χιλιόμετρα μακριά από τον πολιτισμό, υψηλών προδιαγραφών διάσχιση για καγιάκ και river trekking, μοναδική ομορφιά, προστατευόμενη περιοχή κ.λπ.) βρίσκεται τόσο κοντά στην Αθήνα και την εθνική οδό, ήδη καταλαβαίνουμε πού πρέπει να εστιάζουμε...

Ας ελπίσουμε, με αφορμή αυτή την περιπέτεια,  να καταλάβουμε τι είναι ο Σελινούντας. Και φυσικά, προϋπόθεση για όλα είναι να προστατεύουμε αυτό το μοναδικό «διαμάντι της Πελοποννήσου».

 

Κώστας Παπακωνσταντίνου

Περιφερειακός Σύμβουλος, Γραμματέας Περιφερειακού Συμβουλίου.

Για την επίσκεψη HANN στη Δυτική Ελλάδα

Οικολογική Δυτική Ελλάδα

Πάτρα 15 Φεβρουαρίου 2013

Τους έδειχνε το δρόμο…

Του ζητούσαν δρόμους….

Ο Επίτροπος Χαν (παρά τις πολιτικές μας διαφωνίες μαζί του) τα είπε καλά. Εκείνοι όμως που έπρεπε να καταλάβουν, δεν κατάλαβαν…

Ο Επίτροπος Περιφερειακής Πολιτικής Γιοχάνες Χαν ήταν συνοπτικός και σαφής: είπε τι θα περιλαμβάνει και τι δεν θα περιλαμβάνει η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση για την προγραμματική περίοδο 2014 – 2020. Είπε για τους κινδύνους, για το πρόβλημα απορροφητικότητας, για τις προτεραιότητες, για το πώς θα πρέπει να κινηθεί η Αυτοδιοίκηση.

Θα περιμέναμε, λοιπόν, ότι οι Δήμαρχοι και οι φορείς θα τον βομβάρδιζαν με ερωτήσεις για το ποια πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα κ.λπ. Κι όμως, ελάχιστες παρεμβάσεις ήταν «επί της ουσίας». Οι Δήμαρχοι, αλλά (προς έκπληξή μας) και οι εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κόσμου και ο Γ.Γ. της Αποκεντρωμένης, όταν πήραν το λόγο, μίλησαν … για δρόμους και βαριές υποδομές.

Τι κι αν ο Επίτροπος ευγενικά έδειξε ότι η Ε.Ε. αλλάζει πορεία, ότι θέλει να επενδύσει σε αποτελέσματα καινοτόμα, υψηλής υπεραξίας, που να φέρνουν λεφτά μέσα στην Ένωση; Εμείς … «στον κόσμο μας».

Όσοι, δε, κατάλαβαν τι μας είπε (με διπλωματικό, για σεμινάριο, τρόπο) για το πώς και με ποιους κινδύνους μπορεί να ολοκληρωθεί η Ολυμπία Οδός με συνδρομή από το τρέχον ΕΣΠΑ, δεν πρέπει να πανηγυρίζουν καθόλου.

Έχουμε πει πολλές φορές ότι η παραδοσιακή σχέση δρόμων - ανάπτυξης είναι αδικαιολόγητη σήμερα. Δεν φταίει η απουσία δρόμων που οι Δήμοι δεν αξιοποίησαν το ΕΣΠΑ ή που δεν κάνουν διαχείριση απορριμμάτων και αφήνουν πάνω από 20 εκατομμύρια χωρίς απορρόφηση. Δεν φταίει η απουσία δρόμων για την κατάσταση των δημοτικών υπηρεσιών, για τη γραφειοκρατία, για την κακή διαχείριση πόρων, για την έλλειψη σιδηροδρόμου και για τόσα άλλα.

Δυστυχώς, οι επόμενοι μήνες είναι κρίσιμοι διότι καθορίζονται οι δράσεις της επόμενης προγραμματικής περιόδου (ουσιαστικά, για τα μόνα διαθέσιμα κονδύλια). Κρίνεται, επίσης, το τρέχον ΕΣΠΑ, το αποτέλεσμα του οποίου θα κρίνει και το τι θα πάρουμε στο μέλλον. Αυτή την εποχή οι Δήμαρχοι θα έπρεπε να έχουν σηκώσει τα μανίκια και να ετοιμάζονται, κινητοποιώντας τις τεχνικές τους υπηρεσίες και όλο το δυναμικό που διαθέτουν για σχεδιασμό, για να ωριμάζουν μελέτες και δράσεις. Αντί γι αυτό, όμως, βρίσκονται σταματημένοι σε μια άλλη εποχή, κάνοντας αυτό που πάντα ήξεραν καλά να κάνουν: να ζητούν δρόμους…

Σίγουρα δεν βάζουμε όλους «στο ίδιο τσουκάλι». Όμως δεν είναι ώρα για ευγένειες. Η συνολική εικόνα από την απόκριση της τοπικής αυτοδιοίκησης (και όχι μόνο) στις απαιτήσεις των καιρών είναι απογοητευτική.

Κώστας Παπακωνσταντίνου

Περιφερειακός Σύμβουλος, Γραμματέας Περιφερειακού Συμβουλίου

Αφήστε τις νησίδες ήσυχες!

Οικολογική Δυτική Ελλάδα

Πάτρα 14 Φεβρουαρίου 2012

Αφήστε τις νησίδες ήσυχες!

Η απόσυρση του ενδιαφέροντος των επενδυτών για την Οξιά δείχνει το αυτονόητο

Σχετικά με την απόσυρση του ενδιαφέροντος των επενδυτών από το Κατάρ για τη νησίδα Οξιά, ο Περιφερειακός Σύμβουλος της Οικολογικής Δυτικής Ελλάδας Κώστας Παπακωνσταντίνου έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Πέρσι είχαμε θέσει το απλό ερώτημα ‘Γνωρίζουν οι Άραβες αγοραστές ότι η Οξιά αποτελεί περιοχή Προστασίας της Φύσης του Εθνικού Πάρκου Μεσολογγίου – Αιτωλικού;’ Τώρα πήραμε την απάντηση: Δεν το ήξεραν. Και, ως λογικοί άνθρωποι, όταν το έμαθαν αποτραβήχτηκαν.

Ας πούμε, ξανά, τα αυτονόητα:

Τα νησιά των Εχινάδων, όπως και κάμποσα άλλα στην Ελλάδα, ήσαν πάντα ιδιωτικά. Δηλαδή πάντα μπορούσαν να πωληθούν ή να ‘αξιοποιηθούν’. Γιατί αυτό δεν είχε γίνει μέχρι σήμερα και επιχειρείται τώρα;

Απάντηση: διότι κάποιοι τώρα, στην «αναμπουμπούλα», ελπίζουν να περάσουν το μήνυμα «ελάτε, δεν υπάρχει εμπόδιο».

Κι όμως, «εμπόδιο» υπάρχει – και δεν είναι μόνο η νομοθεσία.

Αν αυτά τα νησιά ήσαν καλά για επενδύσεις, θα είχαν ήδη γίνει επενδύσεις. Όσα ήσαν κατάλληλα, όπως ο Σκορπιός και η γειτονική του Μαδουρή, έχουν ‘αξιοποιηθεί’ προ πολλού. Τα άλλα ιδιωτικά νησιά είναι άχρηστα για ‘αξιοποίηση’. Ανεμοδαρμένα, χωρίς λιμάνι, χωρίς παραλίες, χωρίς χώμα, χωρίς νερό,– γι αυτό ακριβώς έχουν οικολογική αξία: επειδή είναι άχρηστα για τον άνθρωπο.

Φυσικά, αν δώσομε ‘Γη και Ύδωρ’, αν αγνοήσουμε κάθε περιορισμό, αν εκποιήσουμε κάθε κοινωνικό, πολιτιστικό, ιστορικό, περιβαλλοντικό και κάθε άλλο ενδιαφέρον που έχουν οι νησίδες για τη χώρα αυτή, τότε μπορεί και η πιο ασύμφορη επένδυση να έχει κάποιο οριακό ενδιαφέρον για ένα τυχοδιώκτη επενδυτή.

Ίσως, βέβαια, αυτό να έχουν στο μυαλό τους εκείνοι που επιμένουν για την με κάθε μέσο εκποίηση των νησίδων»