Θάλασσα από πλαστικό η Δυτική Πελοπόννησος!

 

Γεωργικά πλαστικά απόβλητα στον δρόμο από Βουπράσιο προς Κουνουπέλι, στην καρδιά του Εθνικού Πάρκου Κοτυχίου - Στροφυλιάς - Κυπαρισσιακού

Ποιο είναι το αληθινό τίμημα για τον «δυναμικό» τομέα της φράουλας αλλά και άλλων καλλιεργειών που συνεχώς γίνονται πιο πρώιμες και «ανταγωνιστικές» χρησιμοποιώντας ολοένα περισσότερο πλαστικό;

Χιλιάδες τόνοι πλαστικά γεωργικά απόβλητα βρίσκονται στην φύση από την Δυτική Αχαΐα μέχρι την Μεσσηνία. Παρά τις διάφορες πιλοτικές πρωτοβουλίες και τις εμφανώς πομπώδεις ανακοινώσεις της Προέδρου της Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος της Βουλής και βουλευτή Ηλείας Διονυσίας Αυγερινοπούλου, τα πλαστικά δεν ανακυκλώνονται ούτε φυλάσσονται σε ιδιωτικούς χώρους. Πετιούνται οπουδήποτε ή καίγονται, με αποτέλεσμα τοξική χημική ρύπανση και μεγάλο κόστος καθαρισμού των χωματερών που δημιουργούν οι παραγωγοί.

Εδώ και χρόνια λέμε ότι δεν μπορεί η αγροτική ανάπτυξη να στηρίζεται σε καλλιέργειες που απλώς φορτώνουν το κόστος στο περιβάλλον και την δημόσια υγεία. Δεν μπορεί να αποκαλούμε «ανάπτυξη» τα βουνά από πεταμένα πλαστικά, τους μαύρους καπνούς των πλαστικών που καίγονται και το δηλητηριασμένο έδαφος. 

Το λιγότερο που πρέπει να κάνει η πολιτεία είναι να εφαρμόσει έστω την υπάρχουσα νομοθεσία, να αυξήσει την επιτήρηση και την φύλαξη, να τιμωρήσει τους παραγωγούς που πετούν τα γεωργικά πλαστικά σε δημόσιους χώρους και να καθαρίσει τις πιο ευαίσθητες φυσικές περιοχές που έχουν μετατραπεί σε χωματερές – με πιο κραυγαλέο παράδειγμα την καρδιά του Εθνικού Πάρκου Κοτυχίου Στροφυλιάς Κυπαρισσιακού.

Ο δρόμος Βουπράσιο προς Κουνουπέλι, που διέρχεται μέσα από το Έλος της Λάμιας και συνεχίζει μέσω Σαμαρέικων (στο βάθος, πίσω από τις Κουκουναριές, μέσα στο δάσος της Στροφυλιάς) 

Οι θίνες και οι παραλίες δεν είναι πίστες

 

 

Καταστροφική διέλευση από την παραλία ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας. 
Φωτ. Δ. Μαμάσης

Να αποδοκιμάσουμε την κατακρεούργηση των αμμόλοφων από τα εκτός δρόμου οχήματα

Η απέραντη αμμουδιά και οι αμμόλοφοι της Δυτικής Ελλάδας, από Άραξο μέχρι Νέδα, το πιο ξεχωριστό και πολύτιμο φυσικό και τουριστικό χαρακτηριστικό της Περιφέρειας, καταστρέφεται από άσχετους ή ανεγκέφαλους που τα οργώνουν με εκτός δόμου οχήματα (μότο κρος, «γουρούνες», 4Χ4). Θυμίζουμε ότι  οι αμμουδιές και οι αμμόλοφοι είναι τα πιο περιζήτητα και προστατευόμενα οικοσυστήματα της Ευρώπης. Κάθε κίνηση οχήματος εκτός δρόμου απαγορεύεται.

Κι όμως, εξακολουθούν να υπάρχουν εκείνοι που όχι μόνο κινούνται εκτός δρόμου στην άμμο, αλλά περήφανα «ποστάρουν» τα κατορθώματά τους στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Πριν λίγες μέρες είδαμε να διαφημίζεται (με προσεγμένη σκηνοθεσία και πλάνα με drone) η επέλαση στις θίνες Βαρθολομιού από «γουρούνες». Τον Ιανουάριο ανάλογη διαφήμιση είχε η καταστροφική κίνηση μοτο κρος στις θίνες στην καρδιά του Εθνικού Πάρκου στην Καλογριά.

Θυμίζουμε ότι οι αμμόλοφοι και οι αμμουδιές είναι εύθραυστα οικοσυστήματα που ανακάμπτουν δύσκολα. Η κίνηση τροχοφόρων είναι η κυριότερη αιτία διάβρωσής τους, και έτσι χάνεται η άμυνα της ακτής στην δράση κατά των κυμάτων και των ακραίων φαινομένων. Επιπλέον καταστρέφονται απειλούμενα είδη φυτών και το φώλιασμα πουλιών και της θαλάσσιας χελώνας.

 Η αντιμετώπιση του φαινομένου δεν είναι μόνο θέμα των υπηρεσιών και των Αρχών. Πρέπει όλοι μας να παρεμβαίνουμε, όχι μόνο αν δούμε οχήματα πάνω στην άμμο (ενημερώνοντας άμεσα Δασαρχείο, Λιμενικό και Αστυνομία), αλλά και όταν αυτές οι δράσεις δημοσιοποιούνται. Να θυμίζουμε σε όσους «ξεχνούν» ότι η κίνηση με τροχοφόρα σε αμμόλοφους δεν είναι «κατόρθωμα», αλλά μια καταστροφική παράνομη ενέργεια.

"Καθαρισμός" με γεωργικό μηχάνημα στην παραλία Καλογριάς

Στους αμμόλοφους κοντά στο Αρκούδι, Ηλεία

Στο facebook με την καταστροφή των αμμολόφων
στην καρδιά του Εθνικού Πάρκου Κοτυχίου Στροφυλιάς

Πάνω στα κρινάκια της άμμου, Κυπαρισσιακός

Κυπαρισσιακός: Κάποτε θα καταλάβουν…

 

Αντί να προσπαθούν να γκρεμίσουν την προστασία της περιοχής, θα πρέπει να την κάνουν σημαία τους.

Όπως αναμενόταν, το Ε' Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας απέρριψε την προσφυγή των Δήμων Ζαχάρως, Τριφυλίας και Ανδρίτσαινας, μιας ξενοδοχειακής εταιρείας, μιας ανώνυμης εταιρείας εκμετάλλευσης γηπέδων γκολφ και περίπου 180 κατοίκων γύρω από την αποξηραμένη Αγουλινίτσα και τις εκβολές Αλφειού που ζητούσαν να ακυρωθεί το Προεδρικό Διάταγμα με το οποίο χαρακτηρίστηκε ο Κυπαρισσιακός Κόλπος «Περιοχή Προστασίας της Φύσης» και καθορίστηκαν οι χρήσεις, οι όροι και περιορισμοί δόμησης.

Θα ήταν παράνοια, λίγους μήνες μετά την καταδίκη της χώρας για πλημμελή προστασία των περιοχών Natura-2000, να ακυρωνόταν ένα Προεδρικό Διάταγμα που ήρθε ως διεθνής υποχρέωση της χώρας για να καλύψει το κενό προστασίας που υπήρχε σε αυτήν την κορυφαίας αξίας φυσική περιοχή.  Οι αρχές, οι κάτοικοι και οι φορείς της περιοχής δεν πρέπει να παραπονούνται. Όχι μόνο μπορούσαν να καταθέσουν έγκαιρα τις απόψεις τους (άσχετα αν δεν το έκαναν) αλλά, κυρίως, είναι συνυπεύθυνοι για την γενικευμένη κατακραυγή για την έλλειψη προστασίας της περιοχής.

Κάποτε θα καταλάβουν ότι όλα αυτά είναι για το συμφέρον τους, έστω και εάν το Προεδρικό Διάταγμα δεν είναι ακριβώς αυτό που θα επιθυμούσαμε. Αν μη τι άλλο, σε ένα επισφαλές και ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον, μετά από την πανδημία και υπό την απειλή της κλιματικής επιδείνωσης, η λειτουργία ενός Εθνικού Πάρκου θα φέρει την προστιθέμενη αξία, την προβολή και τους επιπλέον πόρους που χρειάζονται. Δεν αξίζει να τα απορρίψουν αυτά για χάρη του βραχυπρόθεσμου κέρδους κοντόφθαλμων συμφεροντολόγων. 

Η κουβέντα πρέπει να φύγει από τα τετραγωνικά που χτίζει ο καθένας και να στραφεί στην προστασία, την διαχείριση και την ανάδειξη του αξεπέραστου φυσικού περιβάλλοντος, μαζί με την αποκατάσταση των οικοσυστημάτων που καταστράφηκαν.