Νέος Νόμος για το Περιβάλλον: το διαζύγιο εκδόθηκε, η υποκρισία παραμένει!

 

Βόρειος Κυπαρισσιακός Κόλπος

Η χώρα μας επίσημα ενέκρινε το διαζύγιο της "ανάπτυξης" από το περιβάλλον και υιοθέτησε την «νοοτροπία της αρπαχτής». Πολλοί διαμαρτύρονται κατόπιν εορτής ή υποκριτικά.

Η ψήφιση του Νόμου «Περί εκσυγχρονισμού της Περιβαλλοντικής Νομοθεσίας» και οι κυνικές τοποθετήσεις του Υπουργού κ. Χατζηδάκη και Υφυπουργού κ. Οικονόμου επισημοποίησαν εκείνο που όλοι ξέραμε αλλά δεν θέλαμε να παραδεχτούμε: Ότι το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα θεωρεί το περιβάλλον εμπόδιο στην ανάπτυξη. Ως «ανάπτυξη» δεν εννοούν την αληθινή ευημερία, ούτε τις βιώσιμες παραγωγικές επενδύσεις σε προστατευόμενες περιοχές. Ούτε, φυσικά, ενδιαφέρονται για τα οικοσυστήματα και τις λειτουργίες που στηρίζουν την ζωή στον πλανήτη. Το μόνο που βλέπουν στο Natura-2000 είναι φθηνή δημόσια γη – αυτό που ζητούν άμεσα οι «επενδυτές της αρπαχτής». Αντί να ευνοήσουν τις επενδύσεις περιορίζοντας την πολυνομία, τις αντικρουόμενες διατάξεις ή την διάχυση ευθυνών, στράφηκαν στο εύκολο θύμα: το περιβάλλον εμποδίζει την "ανάπτυξη»!

Με τον νέο Νόμο, φυσικά, δεν γκρεμίστηκε ένας αγγελικά πλασμένος κόσμος. Η κατάσταση ήταν και πριν προβληματική με τους Φορείς Διαχείρισης και, γενικότερα, με την πλημμελή περιβαλλοντική προστασία– η οποία έχει προκαλέσει σειρά προσφυγών κατά της χώρας στην Ε.Ε. Ωστόσο, θεωρητικά τουλάχιστον, υπήρχε η δυνατότητα προστασίας των φυσικών περιοχών αν η διοίκηση το επιθυμούσε. Τώρα, και να θέλει ένας πολιτικός ή δημόσιος υπάλληλος να κάνει την δουλειά του, η πρωτοβουλία βρίσκεται στον επενδυτή.

Η Οικολογική Δυτική Ελλάδα – ως ενεργά άτομα σε συλλογικότητες και φορείς – συμμετείχε στον δημόσιο διάλογο πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου. Τώρα καλούμε όλους να μην νομιμοποιήσουν ηθικά την νέα κατάσταση και να υπερασπιστούμε το Δίκτυο των Προστατευόμενων Περιοχών σε ολόκληρη την Δυτική Ελλάδα.

Ταυτόχρονα, όμως, διαχωρίζουμε την θέση μας από τους υποκριτές, οι οποίοι διαμαρτύρονται τώρα, ενώ ανάλογα έπρατταν όταν ήσαν εξουσία και τα ίδια ΘΑ έκαναν αν ήσαν εξουσία. Δεν δικαιούνται να διαμαρτύρονται ούτε οι «παρατάξεις εξουσίας» στο Περιφερειακό Συμβούλιο, ούτε οι Δήμοι που δήθεν τώρα διαπιστώνουν τι θα συμβεί στις περιοχές τους ενώ παραμένουν προσκολλημένοι στο άρμα της γρήγορης άναρχης ανάπτυξης.

Ποταμός Ερύμανθος

Οι νομοταγείς μένουν σπίτι, οι παράνομοι «αλωνίζουν»…

Λαθροθήρας στον Πρόκοπο, Εθνικό Πάρκο Κοτυχίου Στροφυλιάς

Λαθροθήρας στον Πρόκοπο, Εθνικό Πάρκο Κοτυχίου Στροφυλιάς

Εβδομάδα των Παθών για την φύση, καθώς η λαθροθηρία φουντώνει, μαζί με άλλες παρανομίες, εκμεταλλευόμενη  την απουσία ελέγχου.

Οι μόνιμοι λαθροθήρες στο Εθνικό Πάρκο Κοτυχίου – Στροφυλιάς και οι εποχιακοί λαθροθήρες στην παραλιακή Ηλεία γνωρίζουν μέρες «δόξας». Η απουσία ελέγχου, λόγω των περιοριστικών μέτρων, τους αφήνει να «αλωνίζουν» και να καταστρέφουν την άγρια πανίδα εν μέσω αναπαραγωγής και ανοιξιάτικης μετανάστευσης. Το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει με άλλες παρανομίες που πλήττουν τα φυσικά οικοσυστήματα και την βιοποικιλότητα όπως λαθραλιεία, εκχερσώσεις, καταπατήσεις κ.λπ.

Οι έλεγχοι των μετακινήσεων και η επιβολή προστίμων, ενώ αποθαρρύνουν τους πολίτες από το να επισκεφθούν φυσικές περιοχές, δεν έχουν καμία επίπτωση στους καταστροφείς της φύσης, οι οποίοι δρουν σε γνώριμες περιοχές και είναι εξοικειωμένοι με την παρανομία και τις εκκρεμείς καταδίκες και τα πρόστιμα εναντίον τους.

Οι ελεγκτικές αρχές έχουν επιδείξει κάποιες παρεμβάσεις, όπως κατά λαθροθηρών με φυλάχτρες και ομοιώματα πουλιών στο παραλιακό Επιτάλιο και λαθραλιέων που χρησιμοποίησαν μέχρι και δυναμίτη στην Λιμνοθάλασσα Πάπα, ενώ η Αποκεντρωμένη Διοίκηση ενεργοποίησε, μετά από εβδομάδες ανεξήγητης παντελούς απουσίας, περιορισμένα σε χρόνο εποχούμενα περίπολα Δασοφυλάκων.

Ωστόσο, στην κρίσιμη κατάσταση που βρισκόμαστε επιβάλλονται εντατικοί έλεγχοι και όχι δειγματοληπτικές δράσεις. Η κατάσταση επιδεινώθηκε με το ανοιξιάτικο πέρασμα των Τρυγονιών, το οποίο «αναβίωσε» με απαράδεκτο τρόπο, ιδίως στην παραλιακή Ηλεία από Καϊάφα μέχρι Κατάκολο (όπως και στην γειτονική Ζάκυνθο).

Οι ελεγκτικές αρχές και ιδίως η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Δυτικής Ελλάδας, Πελοποννήσου, Ιονίων Νήσων πρέπει να ενισχύσουν τις περιπολίες στο Εθνικό Πάρκο και την παραλιακή Ηλεία, προτού ολοκληρωθεί μια πρωτοφανής καταστροφή για το φυσικό περιβάλλον.

Νεκρά Τρυγόνια από παράνομο ανοιξιάτικο κυνήγι στο Ιόνιο. Φωτ. Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία.

Λαθροθήρας στον Πρόκοπο, Εθνικό Πάρκο Κοτυχίου Στροφυλιάς

«Όλα από την Αρχή» γυρίζοντας στο 1960…

Υποβαθμισμένες καλλιέργειες βαμβακιού σε τμήμα της αποξηραμένης Μουριάς. Μετά την συγκομιδή, το βαμβάκι απλά αφέθηκε σε μια γωνιά. Μόνο για την επιδότηση...

 Καταργεί την προοπτική επανασύστασης της λίμνης Μουριάς η Περιφέρεια; Μήπως θάβει τις προσπάθειες επιστημόνων, φορέων και οργανώσεων της Ηλείας ανακοινώνοντας μόνιμη αναδιανομή – ακόμη και εξαγορά- των αποξηραμένων εκτάσεων; Μήπως, κολλημένη στην εποχή των αποξηράνσεων, προτιμά τις επιδοτήσεις άγονων χωραφιών παρά τα τεράστια οφέλη από την επαναδημιουργία των υγροτόπων;

Το σχέδιο για αναδιανομή, ακόμη και εξαγορά, των  εκτάσεων των αποξηραμένων λιμνών Αγουλινίτσας, Μουριάς και Κάστας, έτσι όπως το ανακοίνωσε ο Αντιπεριφερειάρχης Αγροτικής Ανάπτυξης Θοδωρής Βασιλόπουλος, δείχνει ότι η Περιφερειακή Αρχή δεν έχει καταλάβει τίποτα για το ώριμο έργο της ανασύστασης της αποξηραμένης λίμνης Μουριάς. Αν μη τι άλλο, δείχνει ότι δεν υπάρχει καμία συνεννόηση με τον Αντιπεριφερειάρχη Περιβάλλοντος κ. Δημητρογιάννη, ο οποίος μας διαβεβαίωνε ότι η Περιφέρεια «εξετάζει» το έργο. Και σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με το «όλα από την αρχή»-σύνθημα του Περιφερειάρχη.

Θυμίζουμε για πολλοστή φορά ότι η αποξήρανση των λιμνών Αγουλινίτσας, Μουριάς και Κάστας το 1970 αποτελεί πανευρωπαϊκό μνημείο αποτυχημένης αποξήρανσης: Απέδωσε ελάχιστα σε καλλιεργήσιμη γη (το μεγαλύτερο μέρος τους είναι πλέον είτε άγονο ή ακατάλληλο για προσοδοφόρες καλλιέργειες), προκαλώντας ταυτόχρονα μια πλειάδα περιβαλλοντικών και κοινωνικών προβλημάτων (υποβάθμιση των εδαφών, επιδείνωση του κλίματος, υποχώρηση των νερών, καταστροφή των ακτών και του τουριστικού προϊόντος, ρύπανση, απώλεια της μεγαλύτερης παραγωγής χελιών στην Ελλάδα, καταστροφή της βιοποικιλότητας κ.λπ.).

Για τους λόγους αυτούς, επιστήμονες και φορείς προτείνουν τον επαναπλημμυρισμό της Μουριάς, ο οποίος είναι άμεσα εφικτός και έχει εμφανώς πολλαπλά πλεονεκτήματα σε σχέση με τα χέρσα χωράφια ή την καλλιέργεια αποκλειστικά για την επιδότηση. Άλλωστε, αυτά τα έργα αποτελούν σύγχρονη τάση σε όλη την Ευρώπη, και χρηματοδοτούνται μέσα από τις πολιτικές για την κλιματική αλλαγή, καθώς θωρακίζουν ολόκληρη την πεδινή Ηλεία από την επιδείνωση των κλιματικών συνθηκών.

Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που βρίσκονται στην νοοτροπία του 1960, την εποχή των αποτυχημένων αποξηράνσεων. Αυτοί, φαίνεται, έπεισαν τον κ. Βασιλόπουλο να προτείνει οριστική αλλαγή χρήσης γης – ακόμη και εξαγορά- των αποξηραμένων εκτάσεων, κάνοντας δηλαδή τις λίμνες οικόπεδα.  

Καλούμε την Περιφερειακή αρχή, πριν βάλει οριστικά ταφόπλακα στα σχέδια επαναπλημμυρισμού, να κοιτάξει συνολικά το ζήτημα των αποξηραμένων λιμνών. Δεν μπορεί να αποτελεί όραμα για την Ηλεία η μονιμοποίηση μιας αδιέξοδης κατάστασης μόνο και μόνο για χάρη των ενισχύσεων βαμβακιού - το οποίο συχνά καταλήγει πεταμένο σε μια γωνιά των λιμνών. Τη στιγμή, μάλιστα, που αποδεδειγμένα υπάρχουν πολύ καλύτερες προοπτικές για το μέλλον.

Χέρσα περιοχή στο παραλιακό τμήμα της αποξηραμένης Μουριάς. Το μέρος αυτό συχνά πλημμυρίζει μετά από βροχές κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Το αντλιοστάσιο με το οποίο διοχετεύονται στη θάλασσα τα νερά και αποστραγγίζεται η Μουριά